مقدمه: کنترل تشنج کودکان در دقایق اول نه تنها از عوارض سیستمیک این اختلال مغزی جلوگیری می­کند، بلکه از اثرات غیرقابل برگشت بر روی مغز نیز می­کاهد. از آنجایی که دیازپام قدیمی­ترین و اولین داروی ضد تشنج می­باشد که به صورت وریدی در کنترل آن به کار می­رود، برای سهولت استفاده از این دارو از یک طرف و امکان کنترل سریع تشنج با دیازپام رکتال در خارج از اورژانس (درمانگاه – مطب پزشکان) و حتی در منازل با دیازپام وریدی در کنترل تشنج مطالعه شد. روشها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی از میان 80 بیمار 3 ماهه الی 12 ساله که با تشنج به اورژانس اطفال مراجعه کردند یا در بخش دچار تشنج شدند 40 بیمار با دیازپام وریدی (شاهد) و 40 بیمار دیگر با دیازپام رکتال(مورد) درمان شدند و کارآیی دو روش در کنترل تشنج مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. نتایج: در گروه تزریق وریدی یک نفر در گروه رکتال چهار نفر به دیازپام پاسخ ندادخ و بقیه در کمتر از 10 دقیقه کنترل شدند (P<0.01). میانگین زمان کنترل تشنج با دیازپان وریدی 1.5 دقیقه و در مورد دیازپام رکتال 4 دقیقه بود. مدت تشنج تا قبل از شروع درمان در گروه دیازپام وریدی در شش مورد و در گروه دیازپام رکتال در ده مورد بیش از 5 دقیقه بوده است. بحث: در کنترل تشنج کودکان ابتدا می­توان سریعاً از دیازپام رکتال استفاده نمود و در صورت عدم کنترل تشنج پس از ده دقیقه دیازپام وریدی را به کار برد. به نظر می­رسد پایین بودن درصد عدم جواب به تزریق دیازپام رکتال (نسبت به تحقیقات سایر پژوهشگران در مطالعات مشابه) به مقدار دوز انتخاب شده و عدم درمان سریع بلافاصله پس از شروع تشنج مرتبط باشد.  

سابقه و هدف: تزریق یک داروی آرامبخش به بیمارانی که عمل جراحی چشم برای آنها به روش بی حسی موضعی انجام می شود باعث کاهش اضطراب و افزایش همکاری و تحمل آنها برای بلوک حسی و جراحی می شود. نوع و دوز دارو باید طوری انتخاب شود که عوارض قلبی عروقی و تنفسی به دنبال نداشته باشد. هدف این تحقیق بررسی اثر ترکیب فنتانیل- دیازپام برای آرام بخشی در جراحی کاتاراکت و مقایسه آن با ترکیب پروپوفول- دیازپام است.مواد و روش ها: در این مطالعه که به روش کارآزمایی بالینی صورت گرفت بیماران به دو گروه 50 نفری تقسیم بندی شدند. در یک گروه فنتانیل 1.5 میکروگرم/ کیلوگرم همراه با دیازپام 0.04 میلی گرم/ کیلوگرم تزریق شد. و در گروه دیگر پروپوفول 40 میکروگرم/ کیلوگرم/ دقیقه و دیازپام 0.04 میلی گرم/ کیلوگرم تزریق شد. در حین عمل نمره بندی آرام بخشی، فشارخون، تعداد ضربان، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی و بعد از عمل درجه یادآوری خاطرات حین عمل، میزان رضایت بیمار و عوارض بعد از عمل بررسی شد. سپس نتایج به دست آمده از بررسی دو گروه مقایسه شد.یافته ها: در گروه فنتانیل- دیازپام، میانگین نمره بندی آرام بخشی 3.1±0.6، درجه یادآوری 1.2±0.5 و میزان رضایت 2.1±0.7 بود. در گروه پروپوفول- دیازپام نیز، میزان های مزبور به ترتیب 2.2±0.5 و 2.2±0.4 و 2±0.4 بود که از نظر نمره بندی آرام بخشی اختلاف بین دو گروه معنی دار بود.نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که ترکیب فنتانیل- دیازپام درجه خوبی از آرام بخشی و کاهش یادآوری برای بیمار حین جراحی کاتاراکت با بی حسی ایجاد می کند و عوارض آن ناچیز است و قابل مقایسه با ترکیب پروپوفول- دیازپام بوده و حتی مناسب تر از آن است.

زمینه: استفاده رایج از دیازپام وریدی در القای بی هوشی با درد و سوزش هنگام تزریق و ترومبوفلبیت بعدی همراه است. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر لیدوکائین تزریقی قبل از تزریق دیازپام وریدی بر میزان عوارض حاصله انجام شد.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی دوسوکور تصادفی در سال 1379 در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی کرمان، 116 بیمار بدون بیماری زمینه ای و مشکل در اندام فوقانی مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران در کلاس یک و دو بی هوشی قرار داشتند و عمل جراحی ایشان، غیر از عمل جراحی اندام فوقانی بود. دیازپام مورد نیاز جهت القای بی هوشی(0.2 میلی گرم بر کیلوگرم) در دو حجم مساوی و یک دقیقه پس از دریافت 0.5 میلی گرم بر کیلو گرم لیدوکائین %1 دردست مورد و حجم مساوی آن از کلرور سدیم%0.9 در دست شاهد از طریق رگ پشت دستی چپ (مورد) وراست (شاهد) تزریق شد. میزان درد و سوزش هنگام تزریق بااستفاده از یک مقیاس درجه بندی ازپیش تعیین شده توسط محقق غیر مطلع از نوع تزریق ها، درهنگام تزریق داروها ثبت می شد و نیز ایجاد عارضه فلبیت توسط محقق سوم، 24 ساعت پس از عمل مورد ارزیابی قرار می گرفت.یافته ها: 104 بیمار درجه های مختلفی از درد هنگام تزریق دیازپام متعاقب تزریق دارونما در دست راست( شاهد) داشتند که این تعداد در مورد لیدوکائین در دست چپ(مورد) 16 نفر و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود(P<0.001) . مقایسه ابراز شدت درد که در قالب مقیاس سه درجه ای سنجیده شد، حاکی از کمتر بون آن در گروه لیدوکائین بود(P<0.0001) . میزان شیوع عارضه فلبیت طی 24 ساعت پس از عمل جراحی 8 نفر در دست مورد و 18 نفر در دست شاهد گزارش شد(P<0.01) . نتیجه گیری: هر چند نحوه اثر لیدوکائین در کاهش عوارض یاد شده مشخص نیست، ولی با توجه به یافته های این مطالعه و مطالعات دیگر، انجام این روش پیشنهاد خوبی برای القای بی هوشی راحت و کم عارضه تر با دیازپام یا داروهای همتای آن است.

زمینه و هدف: ناباروری، ناتوانی جنسی فعال است. فاکتورهای مردانه مسئول 50 درصد از موارد ناباروری است. اختلال در عملکرد اسپرم و آسیب در اسپرماتوژنز از شایع ترین علل ناباروری مردان است. تروما یا نقص های آناتومیکی در سیستم تناسلی و استفاده از داروها برای درمان بیماری ها سبب اختلال در تولید اسپرم و عقیمی در مردان می شود. هدف این تحقیق بررسی تاثیر داروی دیازپام بر باروری در مردان است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی ابتدا 30 سر رت نر نژاد ویستار با وزنg250-200 انتخاب و رت های تهیه شده به طور تصادفی به 5 گروه 6 تایی که شامل گروه های کنترل و تیمار با دوز تزریقی mg/kg2، mg/kg3، mg/kg4 وmg/kg5 تقسیم شدند و تزریق متناسب با وزن رت ها به ترتیب به مقدار mlit08/0، mlit12/0، mlit 16/0، mlit 2/0 انجام شد. به گروه کنترل سرم فیزیولوژی تزریق شد. سپس موش ها بیهوش و بیضه، دفران و اپیدیدیم خارج و برای بررسی بیضه، تحرک اسپرم و درصد اسپرم زنده مطالعه شد. نتایج حاصل با استفاده ازنرم افزار Minitab وآزمون Anova با سطح معناداری(05/0>P) تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج بررسی وزن، قطر بزرگ و کوچک بیضه، درصد اسپرم های زنده و تعداد اسپرم با تحرک رو به جلو در مقایسه گروه کنترل با گروه های تزریقی، در دوزmg/kg3 در تمامی فاکتورها غیر از تعداد اسپرم با تحرک رو به جلو، کاهش دیده شد. در سایر گروه ها تنها وزن بیضه در دوزmg/kg2 کاهش معناداری داشت (01/0>P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده به نظر می رسد که تاثیر داروی دیازپام با دوز تزریقی mg/kg3 بر پارامترهای موثر بر باروری اثر کاهشی داشته است.

زمینه و هدف: ناباروری، ناتوانی جنسی فعال است. عوامل مردانه مسوول 50 درصد از موارد ناباروری است. اختلال در عملکرد اسپرم و آسیب در اسپرماتوژنز از شایع ترین علل ناباروری مردان است. دیازپام نیز دارویی مسکن و خواب آور از گروه بنزودیازپین ها است که مصرف طولانی مدت آن می تواند اعتیادآور باشد. این مطالعه به منظور تعیین اثر داروی دیازپام بر پارامترهای بافتی بیضه و اسپرماتوژنز موش های صحرایی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی 30 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 200-250gr انتخاب و به طور تصادفی به پنج گروه شش تایی تقسیم شدند. دوزهای 2، 3، 4 و 5 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دیازپام به مدت 14 روز به گروه ها به صورت داخل صفاقی تزریق گردید. به گروه کنترل سرم فیزیولوژی تزریق شد. سپس موش ها بیهوش و بیضه، دفران و اپیدیدیم خارج و برای بررسی بیضه، تحرک اسپرم و درصد اسپرم زنده مورد مطالعه قرار گرفتند. یافته ها: وزن، قطر بزرگ و کوچک بیضه، درصد اسپرم های زنده و تعداد اسپرم با تحرک رو به جلو در مقایسه گروه کنترل با گروه های تزریقی در دوز 3mg/kg/bw در تمامی فاکتورها غیر از تعداد اسپرم با تحرک رو به جلو، کاهش نشان دادند. در سایر گروه ها تنها وزن بیضه در دوز 2mg/kg/bw کاهش آماری معنی داری داشت (P<0. 05). نتیجه گیری: داروی دیازپام می تواند بر روند اسپرماتوژنز تاثیر کاهشی داشته باشد.

در این پژوهش، یک حسگر الکتروشیمیایی مبتنی بر الکترود خمیر کربن (CP) اصلاح شده با پلیمر قالب مولکولی (MIP)، برای تعیین داروی دیازپام (DZ) تهیه شد. ذرات پلیمر قالب گیری شده مولکولی با روش پلیمریزاسیون رسوبی تهیه شده و سپس از آن ها به عنوان عنصر شناسایی در ساخت حسگر استفاده شد. هم چنین به منظور مقایسه، ذرات پلیمر قالب گیری نشده (NIP) نیز به روش مشابه ولی در غیاب مولکول های دیازپام سنتز شدند. تصاویر SEM پلیمرهای تهیه شده نشان داد که ذرات MIP به دست آمده دارای ابعادی در گستره 100 تا 300 nm هستند. روش های ولتامتری چرخه ای (CV) و ولتامتری موج مربعی (SWV) برای بررسی رفتار الکتروشیمیایی و اندازه گیری های کمی مورد استفاده قرار گرفتند. نتیجه های به دست آمده نشان داد که الکترود MIP-CP توانایی بسیار بیشتری را برای شناسایی دیازپام، نسبت به NIP-CP دارد. اثر برخی از عامل های موثر بر پاسخ حسگر، از قبیل ترکیب الکترود، شرایط استخراج و هم چنین شرایط اندازه گیری الکتروشیمیایی مورد بررسی قرار گرفت و سپس منحنی درجه بندی رسم شد. جریان پیک در گستره 4.00´10-8 -8.00´10-6 M با غلظت دیازپام رابطه خطی نشان داد و حد تشخیص نیز برابر 1.94´10-8 M به دست آمد. انحراف استاندارد نسبی برای پنج بار اندازه گیری محلول 5.00´10-7 M دیازپام %3.48 به دست آمد. حسگر تهیه شده به طور موفقیت آمیزی برای تعیین دیازپام در نمونه سرم خون انسان مورد استفاده قرار گرفت.

مقدمه و هدف:  متخصصان بیهوشی از دیر باز برای کاهش اضطراب و نگرانی های داوطلبان بیهوشی از  بنزودیازپین ها به خصوص دیازپام در دورة قبل از عمل جراحی با هدف اثرات فراموشی زایی و آرام بخشی آن  استفاده می کرده اند. هدف از این پژوهش بررسی اثر بخشی داروی دیازپام بر کارکرد حافظه بیماران داوطلب بیهوشی عمومی است.مواد و روش کار : این  پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور است  و بر روی 40 نفر از بیماران با اعمال جراحی ارتوپدی انتخابی داوطلب بیهوشی عمومی که برای اولین بار به بیمارستان امیرالمؤمنین نهاجا در شهر بوشهر در سال 1382 مراجعه کرده بودند انجام گردیده است. به طور تصادفی در دو گروه مشابه، 20 نفر از بیمارانی که قبل از عمل جراحی دیازپام با دوز 2/0 میلی گرم به ازای هر کیلو گرم وزن بدن به صورت داخل وریدی به عنوان پیش دارو استفاده کرده بودند گروه مورد و 20 نفر دیگر بدون استفاده از دیازپام به عنوان گروه شاهد تقسیم بندی گردیدند . از کلیه آزمودنی ها در هر دو گروه مورد و شاهد در قبل و بعد از عمل جراحی آزمون وکسلر به عمل آمد . داده های جمع آوری شده با نرم افزار SPSS و آزمون تی و آنالیز واریانس تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها : نتایج نشان دادند که مقایسه تفاوت بین میانگین نمرات کل در دو گروه مورد و شاهد قبل و بعد از بیهوشی معنی دار نبود ه است. در این پژوهش علاوه بر وضعیت کلی حافظه بخش های فرعی آن به طور جداگانه در شرایط قبل و بعد از بیهوشی بررسی شدند که در گروه مورد تفاوت بین میانگین خرده آزمونهای یادگیری تداعی ها، تکرار ارقام و حافظه منطقی و در گروه شاهد در خرده آزمون یادگیری تداعی ها معنی دار بوده است ( 05/0 p<) .نتیجه گیری: داروی دیازپام بر کارکرد عمومی حافظه اثر معنی داری نداشته  است. بنابراین  اختلالات کارکردی حافظه یعنی فراموشی بعد از مصرف دارو که در متون پزشکی به آن اشاره شده قابل تأمل است و شامل همه بخشهای حافظه نمی گردد.

بیان مساله: کنترل درد در دندانپزشکی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بهره گیری از داروهای آرامبخش (دیازپام) به عنوان داروی ضد اضطراب و بالا برنده آستانه درد، می تواند تجربه ذهنی و واکنش فرد نسبت به درد را تحت تأثیر قرار دده، آن را کاهش دهد.هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان تاثیر دیازپام در کاهش درد بعد از عمل جراحی دندان عقل نهفته فک پایین انجام شد.روش بررسی:‍ در این مطالعه مداخله ای که در بخش جراحی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد، بیماران به دو گروه 30 نفری (مورد، شاهد) تقسیم شدند. برای افراد گروه شاهد طبق معمول آنتی بیوتیک و مسکن و برای بیماران گروه مورد، علاوه بر داروهای فوق، دیازپام 5 میلیگرمی به میزان 3 نوبت در روز در طول 3 روز پس از عمل جراحی تجویز شد. میزان باز شدن دهان بیماران به عنوان یک علامت کمکی بعد از یک هفته اندازه گیری شد. بیماران بعداز یک هفته مورد ارزیابی قرار گرفتند و اطلاعات حاصل از دو گروه با استفاده از آزمون X2 با یکدیگر مقایسه گردید.یافته ها: 60% از افراد گروه مورد (دریافت دارو) و 13.8% از افرد گروه شاهد اظهار نمودند که درد خیلی کمی داشته اند. احساس درد در دو گروه از نظر آماری دارای اختلاف معنی داری بود .(p<0.001) احساس درد شدید در گروه شاهد و مورد به ترتیب 34.5% و 10% حاصل شد.نتیجه گیری: می توان اظهار نمود که دارای دیازپام در کاهش درد بعد از عمل جراحی دندان عقل مؤثر است؛ این دارو همچنین بر تریسموس بعد از عمل که احتمالاً به علت ترومای عضلانی و یا در اثر درد، دهان بیمار کمتر می شود، تاثیر نسبی دارد.

زمینه و هدف: بیهوشی نوین با تکیه بر فنون و روشهای علمی و عملی بر رضایت بیماران از نوع بیهوشی که برای آنها اعمال می شود، تکیه دارد. البته در مواردی ناخواسته ممکن است بیمار دچار عوارضی هر چند ناچیز شود. این پژوهش به منظور تعیین اثر دیازپام بر دردهای عضلانی که به دنبال تزریق شل کننده ساکسینیل کولین در بیماران ایجاد می شود، انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، که در بیمارستان قائم وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد، در مجموع 100 بیمار که تحت عمل جراحی ارتوپدی قرار گرفتند، از طریق نمونه گیری تصادفی ساده مورد بررسی قرار گرفتند. بیمارانی که دیازپام دریافت کردند، در گروه مورد و بیمارانی که دیازپام دریافت نکردند، در گروه شاهد قرار گرفتند. به منظور تایید متغیرهای مورد پژوهش بر شدت و شیوع دردهای عضلانی از آزمون آماری Chi-Square و جهت تعیین شدت همبستگی بین صفات مورد نظر از ضریب توافق چوپروف استفاده شد. اطلاعات در سطح معنی داری P≤0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که بین دو گروه از بیمارانی که قبل از تزریق ساکسینیل کولین دیازپام دریافت کرده و گروهی که قبل از تزریق ساکسینیل کولین دیازپام دریافت نکرده بودند، از نظر میزان دردهای عضلانی تفاوت مهمی وجود ندارد.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، دیازپام در پیشگیری از دردهای عضلانی بعد از عمل موثر نمی باشد.